تریکومونیازیس عفونتی آمیزشی است که در زنان می‌تواند باعث ترشحات بدبوی واژنی، خارش و ادرار دردناک شود. معمولاً این بیماری در مردان علائم و نشانه‌ای ندارد. زنان باردار مبتلا به این بیماری در معرض خطر زایمان زود‌رس قرار دارند. برای جلوگیری از عفونت مجدد ارگانیسمی که باعث تریکومونیازیس می‌شود، هر دو شریک جنسی باید تحت درمان قرار بگیرند. رایج‌ترین روش درمانی برای تریکومونیازیس، مصرف یک مگادوز مترونیدازول است. برای کاهش خطر عفونت، استفاده‌ی صحیح از کاندوم در هر بار نزدیکی توصیه می‌شود.

بسیاری از زنان و مردان که به این بیماری دچارند نخستین بار هیچ‌گونه علائمی ندارند. علائم و نشانه‌های این بیماری در زنان شامل موارد زیر است:

  • ترشحات شدید و اغلب ‌بوی بد واژن که ممکن است سفید، خاکستری، زرد یا سفید باشند.
  • قرمزی دستگاه تناسلی، سوزش و خارش
  • درد در هنگام ادرار یا مقاربت جنسی

نشانه‌ها و علائم در هنگام قاعدگی ممکن است بدتر شوند. اما ممکن است در برخی از زنان، که به این بیماری دچارند، هیچ‌یک از این علائم وجود نداشته باشد. اینکه مردان مبتلا به این بیماری نشانه یا علائمی داشته باشند نادر است، اما علائم و نشانه در مردان ادرار دردناک است.

اگر ترشحات بدبوی واژن دارید یا اگر در هنگام ادرارکردن یا رابطه جنسی دچار درد می‌شوید، به پزشک مراجعه کنید.

تریکومونیازیس از طریق یک تک‌یاخته‌ی تک‌سلولی به‌وجود می‌آید. این تک‌یاخته‌ی تک‌سلولی نوعی انگل کوچک است که در هنگام رابطه جنسی منتقل می‌شود. دوره‌ی نهفته‌ی بیماری از هنگام در معرض قرارگرفتن تا دچار عفونت‌شدن می‌تواند از ۵ تا ۲۸ روز متغیر باشد.

عوامل خطر شامل موارد زیر است:

  • داشتن چندین شریک جنسی
  • سابقه‌ی ابتلا به سایر بیماری‌های آمیزشی
  • سابقه‌ی قبلی تریکومونیازیس

زنان باردار مبتلا به این بیماری ممکن است:

  • زایمان زودرس داشته باشند.
  • نوزادی کم‌وزن به دنیا بیاورند.
  • ممکن است هنگامی که نوزاد از مجرای زایمان عبور می‌کند، عفونت به او منتقل شود.

هم‌چنین تریکومونیازیس در زنان باعث می‌شود تا آسان‌تر به ویروس HIV که عامل بیماری ایدز است، آلوده شوند.

پزشک خانوادگی، متخصص بیماری‌های زنان یا پزشک‌ عمومی در مراکز اورژانس می‌توانند این بیماری را تشخیص دهند و داروی مورد ‌نیاز را تجویز کنند.

آن‌چه می‌توانید انجام دهید

پیش از ملاقات با پزشک، می‌توانید یک فهرستی به‌صورت زیر تهیه کنید:

  • توضیح کامل از نشانه‌ها و علائم و زمان بروز آن‌ها.
  • هرگونه سابقه‌ی عفونت آمیزشی که داشته‌اید.
  • تعداد شریک‌های جنسی که در طول چند سال اخیر داشته‌اید.

چه انتظاراتی از پزشک خود دارید؟

پزشک معاینه‌ی لگنی انجام می‌دهد و ممکن است برای انجام آزمایش از مایعات واژنی نمونه‌برداری ‌کند.


با بررسی نمونه‌ی مایع واژنی و ادرار مردان زیر میکروسکوپ، ابتلا یا عدم ابتلا به تریکومونیازیس تشخیص داده می‌شود. کشت مایع واژنی می‌تواند در تشخیص دقیق بیماری کمک کند.

رایج‌ترین روش درمانی تریکومونیازیس حتا در خانم‌های باردار، خوردن یک مگادوز مترونیدازول یا تینیدازول است. برای درمان تریکومونیازیس، خوردن دارو از استعمال کرم یا ژل در ناحیه‌ی واژن مؤثرتر است. شخص مبتلا به بیماری و هم‌چنین شریک جنسی‌اش باید تحت درمان قرار بگیرند و از مقاربت جنسی بدون کاندوم تا زمانی که عفونت درمان نشده است، که یک هفته به طول می‌انجامد، اجتناب کنند.

ممکن است داروها چنین عوارضی داشته باشند:

  • تهوع
  • استفراغ
  • سردرد
  • طعم فلزی
  • سرگیجه

به دلیل ایجاد تهوع شدید و استفراغ، تا ۲۴ ساعت پس از مصرف مترونیدازول و ۷۲ ساعت پس از مصرف تینیدازول باید از مصرف الکل پرهیز شود.

روش‌های پیشگیری از تریکومونیازیس، مانند پیشگیری از سایر عفونت‌های آمیزشی، پرهیز از رابطه‌ی جنسی است. برای کاهش خطر ابتلا، استفاده از کاندوم در هر بار مقاربت جنسی به‌صورت صحیح و مستمر توصیه می‌شود.