به‌رغم این‌که، شمار مردان و زنان مبتلا به عفونت‌های مقاربتی (SITs) تقریباً است، اما اثر عفونت‌های مقاربتی در آنان یکسان نیست. برای مثال، مشکلات سلامتی بلندمدت ناشی از عدم درمان عفونت‌های مقاربتی، از جمله ناباروری، در زنان بیش‌تر از مردان است. هم‌چنین ممکن است مادر مبتلا به عفونت‌های جنسی در دوران بارداری یا هنگام زایمان، عفونت‌های مقاربتی را به نوزادش منتقل کند.

اگر از نظر جنسی فعال‌اید، باید از خودتان در مقابل بیماری‌ها و عفونت‌ها محفاظت کنید. آشکار است که بهترین حفاظت پرهیز است، اما اگر رابطه‌ی جنسی دارید، هربار از کاندوم استفاده کنید.

استفاده از کاندوم بدین معنا نیست که دیگر لازم نیست نگران سلامت جنسی خود باشید. هنوز باید بسیار هوشیار بود. به‌یاد داشته باشید که بسیاری از SITsها نشانه‌ای ندارند.

اگر هریک از علائم زیر را مشاهده کردید، به پزشک مراجعه کنید:

  • درد در ناحیه‌ی لگن
  • درد در زیر شکم
  • درد به هنگام رابطه‌ی جنسی
  • ترشحات واژینال
  • بوی بد
  • خونریزی بین پریودها
  • سوزش ادرار
  • حرکت‌های دردناک روده‌ای
  • تهوع، استفراغ یا بی‌اشتهایی
  • تب یا خستگی
  • تاول، زخم، زگیل (یا هر تغییر پوستی غیرعادی، از جمله جوش یا زردی پوست)
  • خارش یا تورم
  • قرمزشدن

داشتن یک نشانه به‌معنای داشتن بیماری نیست. نشانه‌ها (یا نبود آن‌ها) بسیار زیاد و متنوع‌اند و به‌راحتی نمی‌توان گفت که مثلاً خونریزی بین دو پریود صرفاً ناشی از یک عدم تعادل هورمونی طبیعی و مرتبط با سن است یا یک عفونت جنسی. به‌هرحال باید معاینه شوید تا پزشک بتواند علت مشکل شما را تشخیص دهد.

هر سال، از میان چهار نوجوان فعال از نظر جنسی یک نفر دچار STD/STI می‌شود. در 25 سالگی نیمی از همه‌ی جوانان یک یا چند عفونت دارند. اگر هر نشانه‌ای مشاهده می‌کنید که از آن مطمئن نیستند، به پزشک مراجعه کنید.

دلایل زیادی وجود دارد مبنی‌بر این‌که عفونت‌های مقاربتی در زنان اثر بیش‌تری می‌گذارد:

  • آناتومی. آناتومی بدن یک زن به‌خودی‌خود وی را در مقابل عفونت‌های جنسی آسیب‌پذیرتر از یک مرد می‌کند. برعکس پوست نسبتاً ضخیم آلت مردانه، واژن زن با غشای نازک و ظریف مخاطی پوشیده شده است که ویروس‌ها و باکتری‌ها به‌راحتی از آن عبور می‌کنند و باعث ایجاد عفونت می‌شوند. هم‌چنین واژن فضایی گرم و مرطوب دارد که رشد باکتری‌ها را تسهیل می‌کند.
  • نبود نشانه‌های بیماری. زنان کم‌تر از مردان نشانه‌های متداول عفونت‌های مقاربتی، از جمله کلامیدیا و سوزاک، را نشان می‌دهند و درنتیجه کم‌تر به دنبال درمان می‌روند. اگر عفونت‌های مقاربتی درمان نشود، می‌تواند سبب بروز مشکلاتی جدی و مزمن در سلامتی. حتا هنگامی که زنان نشانه‌های بیماری را دارند، ممکن است آن‌ها را عفونت‌ مقاربتی تشخیص ندهند. درنهایت، ممکن است گمان کنند ترشحات واژینال‌شان نرمال است و نشانه‌ی عفونت نیست و خارش و سوزش نیز به دلیل عفونت قارچی یا حتا به دلیل استفاده از شوینده‌ی ماشین لباس‌شویی جدید است. اکتفا به بررسی نشانه‌ها هرگز روش قابل اعتمادی برای اطمینان از عفونت‌های مقاربتی نیست و از آن‌جا که زنان معمولاً هیچ نشانه‌ای از بیماری ندارند، آزمایش‌های معمول برای زنانی که از نظر جنسی فعال‌اند اهمیت دارد (همین‌طور برای مردان).
  • مشکلات بلندمدت سلامتی. این حوزه‌ی دیگری است که زنان در آن بیش‌تر از مردان با مشکل مواجه‌اند. عفونت‌های جنسی مانند کلامیدیا و سوزاک اگر شناخته و درمان نشوند، ممکن است در زنان منجر شود به بیماری‌های التهابی لگن (PID). (PID نیز می‌تواند منجر شود به دردهای مزمن لگن، حاملگی خارج از رحم، حاملگی که به‌جای رحم در لوله‌های فالوپ رخ می‌دهد و جان مادر را تهدید می‌کند) و ناباروری.
  • عفونت با HPV با ریسک بالا نیز اگر مداوا نشود، می‌تواند موجب بروز پیامدهایی جدی برای زنان شود. HPV با ریسک بالا تغییراتی در دهانه‌ی رحم ایجاد می‌کند که در صورت عدم درمان به سرطان دهانه‌ی رحم منجر می‌شود. بااین‌حال خبر خوب این است که سرطان دهانه‌ی رحم با واکسیناسیون و ارزیابی‌های مرتب قابل پیشگیری است.

مشکلات حین بارداری. عفونت‌های مقاربتی برای جنین خطرهای جدی ایجاد می‌کند، از جمله وزن کم هنگام تولد، آسیب‌های مغزی، نابینایی، ناشنوایی و حتا مرده به‌دنیاآمدن. عفونت‌های مقاربتی می‌تواند در حین بارداری و هنگام تولد از مادر به نوزاد منتقل شود. به همین دلیل، توصیه می‌شود که زنان باردار در نخستین ویزیت پیش از تولد نوزاد آزمایش‌های عفونت‌های مقاربتی ، از جمله کلامیدیا، سوزاک، سیفلیس، HIV و هپاتیت B را انجام دهند. با این‌که این خطر وجود دارد که زنان مبتلا به هرپس و HIV این عفونت را به نوزاد منتقل کنند، اما می‌توان با برداشتن گام‌هایی این خطر را تا حد زیادی کاهش داد.

مهم است که بدانید بدن‌تان چگونه کار می‌کند و وقتی چیزی درست نیست آن را تشخیص دهید. اگر چیزی در بدن‌‌تان تغییر کرد یا به‌نظر آمد که درست کار نمی‌کند، به پزشک متخصص سلامت مراجعه کنید تا معاینه شوید.

  • اگر نشانه‌هایی دارید که درباره‌شان مطمئن نیستید، معاینه شوید. برای معاینه‌شدن نیازی نیست که حتماً نشانه‌هایی داشته باشید. توصیه می‌شود همه‌ی زنان فعال از نظر جنسی زیر 26 سال، سالیانه تست کلامیدیا را انجام دهند. زنان مسن‌تر با توجه به عوامل خطرپذیری ( شریک جدید یا چند شریک جنسی) نیز باید معاینه شوند. اگر سؤالی درباره‌ی آزمایش‌های عفونت‌های مقاربتی دارید، از صحبت درباره‌ی آن با پزشک‌تان خجالت نکشید.
  • هم‌چنین درباره‌ی معاینات لگنی و تست پاپ‌اسمیر سؤال کنید. این تست‌های ساده با وجود این‌که برای تشخیص عفونت‌های مقاربتی طراحی نشده‌اند، اما در سلامت جنسی و باروری یک زن نقش مهمی دارند. انجمن سرطان توصیه می‌کند که زنان تست پاپ‌اسمیر را در سه سال اول پس از اولین دخول یا در 21 سالگی انجام دهند.

نتیجه: به بدن خود و طرز کار آن توجه کنید. اطمینان حاصل کنید که یک متخصص سلامت، سلامتی باروری شما را زیر نظر دارد. اگر چیزی تغییر کرد یا مشکوک بود، معاینه شوید.

سیکل‌های نامنظم

در دنیای ایده‌آل، زنان قاعدگی خود را در سیکل‌های 28 روزه تجربه می‌کنند. در دنیای واقعی، این دامنه بیش‌تر بین 21 تا 45 روز است. دختری جوان که تازه به سن قاعدگی رسیده است و زنی مسن‌ که در پایان عمر باروری خود است، هر دو می‌توانند قاعدگی نامنظم داشته باشند.

در صورت مشاهده‌ی چنین مواردی به پزشک مراجعه کنید:

  • از نظر جنسی فعال‌اید و یک ماه پریود نشدید، ممکن است باردار باشید.
  • پریودتان پس از سه سال هنوز الگوی نسبتاً قابل پیش‌بینی ندارد، اگر چهار یا پنج ماه پریود منظم دارید و سپس یک ماه پریود نمی‌شوید و یا نظم آن به‌هم می‌خورد،
  • سیکل شما کم‌تر از 21 روز یا بیش از 45 روز است یا پس از اولین پریود برای سه ماه پریود نمی‌شوید.
  • پریودهای سنگین و طولانی و یا نداشتن پریود، هریک از این دو می‌تواند نشانه‌ی مشکل باشد. علت آن ممکن است عدم تعادل هورمونی ساده یا یک مشکل ساختاری جدی باشد.
  • برای چند ساعت پیاپی، حداقل یک نوار بهداشتی در هر ساعت مصرف می‌کنید.
  • پریودهای‌تان بیش‌تر از هفت روز طول می‌کشد.
  • سه سال از اولین نشانه‌های بلوغ در شما گذشته است یا شانزده سالگی را پشت سر گذاشته‌اید و هنوز پریود نشده‌اید.
  • پریودهای منظم داشته‌اید، اما ناگهان پریودتان برای مدتی بیش از شش ماه قطع شده است.
  • پریودهای دردناک دارید.
  • گرفتگی عضلانی برای یک یا دو روز در هر پریود طبیعی است، اما اگر پریودهای‌تان آن‌قدر شدید است که نمی‌توانید فعالیت‌های عادی‌تان را انجام دهید، باید معاینه شوید.
  • خونریزی غیرطبیعی

ممکن است علل فراوانی داشته باشد، از جمله اندومتریوز (رشد بافت‌ها در بیرون از رحم) یا عللی دیگر، به‌هرحال در این شرایط حتماً به پزشک مراجعه کنید.

سندرم شوک سمی

عامل به‌وجودآورنده‌ی این بیماری سمومی است که عفونت‌های باکتریایی تولید می‌کنند. گرچه این بیماری با استفاده از تامپون در ارتباط است، اما ممکن است به استفاده از اسفنج پیشگیری از بارداری و دیافراگم نیز مرتبط باشد. البته این نشانه‌ها ممکن است ربطی به سندرم شوک سمی نداشته باشند، اما بهتر است به پزشک مراجعه کنید.